و أنت أبو الهيجى بن حمدان يا ابنه * تشابه مولود كريم و والد و حمدان حمدون و حمدون حارث * و حارث لقمان و لقمان راشد اولئك أنياب الخلافة كلّها * و سائر أملاك البلاد الزّوائد تا هيچ شبهتى بنماند كه اين حمدانيان همه پادشاه و عالم و عادل و شيعى بوده‌اند ، و آن حمدانيان همه گبر و مجوسى و مشرك و مجبّر و ملحد ؛ و شتّان ما بين البصيرة و العمى « 1 » تا همه شبهتى زايل باشد و همه مقصودى بحاصل . و اين بلفتوح بيك روز كمتر از پنجاه فتوى ننوشتى ، و شاگردان را در اطراف عالم بشهرهاى مجبّران فرستادى تا به آخر كار كه الحادش ظاهر شد و در ملحدى رسوا گشت بنامه و پيغام و خلعت ملحدان كه به دو مىآمد در سراى عميد ابو المعالى شيرزادى شيعى بمواجهه بر وى بحجّت الحاد درست كردند و بعد از آن در سراى ايالت بقزوين بگواهى خواجه امام حسن كرجى سنّى كه او را « 2 » و پدرش را خواجه بلقسم كرجى « 3 » ملاحده كشتند و بگواهى خواجه امام ابو اسماعيل حمدانى كه رئيس شيعت بود و اوّل فتوى به خون ملاحده در خانهء ايشان كردند « 4 » و بگواهى خواجه امام عبد الحميد بن عبد الكريم كه معتبر بود و مجتهد « 5 » بود در اصحاب بو حنيفه الحاد برين بلفتوح درست شد و او را از جوامع و محافل و درس و فتوى و احكام دينى مهجور و ممنوع كردند و هنوز عوام را شبهتى مىنمود تا بعد از غفلت

--> - و ابيات مذكور در متن در اواخر قصيده است و قصيده مشتمل بر چهل و سه بيت است ( رجوع شود به العرف الطيب في شرح ديوان أبى الطيب ص 326 - 331 ) و اشعار از ديوان متنبى تصحيح شد . ( 1 ) - براى تحقيق در اين مصراع كه در حكم مثل است رجوع شود بتعليقهء 58 . ( 2 ) - رافعى در التدوين گفته ( ص 272 نسخهء خطى اسكندريه و ص 21 فهرست أسماء الرجال المذكورة في التدوين ) « الحسن بن عبد الكريم بن الحسن بن الكرجى ابو زرعة ( الى آن قال ) قتلته الملاحدة بأبهر سنة تسع و عشرين و خمسمائة » . ( 3 ) - رافعى در التدوين ( ص 366 ) و در فهرست ( ص 44 ) گفته : « عبد الكريم بن الحسن بن عبد الكريم بن الحسن بن على بن ابراهيم الكرجى ابو القاسم ( الى آخر ما قال ) و براى ترجمهء اين پدر و پسر رجوع شود بتعليقهء 59 . ( 4 ) - ح د : « درست كردند » . ( 5 ) - ث م ب : « كه معتبر بود و محترم » ح د : « كه معتبر بود و معتمد » .